Пред веб страниците и социјалните мрежи, приказните најчесто остануваа запишани на хартија. Весници, списанија, каталози и по некоја фотографија беа начинот на кој дел од нашата работа стигнуваше до луѓето.
Денес сè уште чуваме дел од тие материјали.
Кога ќе отвориме некој стар напис, интересно ни е да видиме како тогаш се зборувало за Роза Канина, за растенијата и за производите што сме ги создавале. Уште поинтересно ни е да погледнеме колку работи сме промениле во меѓувреме.
Ги менувавме амбалажите, го унапредувавме начинот на производство и воведувавме нови стандарди. Го менувавме и начинот на кој комуницираме со луѓето. Она што некогаш останувало на страниците на весник или списание, денес можеме да го споделиме со многу повеќе луѓе за само неколку секунди.
Но кога ќе ги погледнеме овие стари страници, препознаваме и нешто што останало исто. Растенијата сè уште се тука. Знаењето што сме го собирале низ годините продолжуваме да го надградуваме, а дел од производите за кои се зборувало тогаш ги создаваме и денес.
Ваквите записи не ги чуваме затоа што мислиме дека сè било подобро порано. Напротив, многу работи денес ги правиме поинаку. Ги чуваме затоа што ни покажуваат од каде сме тргнале и колку чекори сме направиле до она што сме денес.
Понекогаш една стара страница е доволна да нè потсети на многу години работа.
